Pomarańczowe wspomnienia

Nastawiłem sobie w pracy płytę kupioną rok temu na Majdanie Nezależnosti w Kijowie. Błyskawicznie stanęły i przed oczami (i uszami) wspomnienia sprzed roku. Polityczne oceny pozostawiam innym. Mnie wystarczają wspomnienia zmarzniętych ludzi podskakujących w rytm muzyki, oklaskujących do upadłego Juszczenkę i Tymoszenko, uśmiechających się na widok zagranicznych obserwatorów w wioskach na końcu świata i tańczących na ulicy kiedy otworzyła im się szansa na lepsze jutro.

Bieżącej pracy co prawda niewiele ale chciałbym poskreślać wszystkie punkty z mojej checklisty i wkroczyć w Nowy Rok z czystą kartką.

Jakieś niepełne te święta były.
Byłem u siebie i u Ulki. Obie kolacje były bardzo smpatyczne, czuję jednak niedosyt. U mnie na kolację dań co najwyżej sześć, co gorsza atmosfery za grosz. Chyba w przyszłym roku będe musiał wszystkiego pilnować. Nie żebym zamierzał własnoręcznie ciasta piec, ale niewątpliwie zabrakło moderatora.
No, zobaczymy, zwłaszcza że siostra zamierza urządzić następną Wigilię u siebie.

Pożyjemy, zobaczymy

Początek tygodnia.

Nie cierpię poniedziałków, w które już od rana wiem, że nie zdążę zrobić wszystkiego co powinienem.
Siadam przy biurku i kiedy uruchamia mi się komputer czytam i modyfikuje listę spraw do załatwienia na dziś. Zwykle po otwarciu poczty muszę co nieco dopisać. No i na tym etapie już wiem, że jest marnie.
Więcej nie napiszę, bo mam mnóstwo roboty.

Czekolada.

Dzień w pracy niezbyt męczący ale nużący.

Pozytywem była czekoalda na gorąco.
Nie tak dawno Agnieszka zamarzyła sobie czekolade w nasej kafeterii i namawiałam wszystkich, żeby domagali się powiększenia asortymentu napojów o taką właśnie czekoladę.
No i się doczekaliśmy. Na informację, że panie w kawiarni właśnie testują machinę czekoladową Agnieszka aż podskoczyła ze szczęścia.
Czekolada rzeczywiście wyśmienita, robiona z roztopionej czekolady z mlekiem, a nie jakiegoś proszku zalanego wrzątkiem. Po prostu pycha.
Starsznie niestety droga, bo kosztuje 3,95 pln. Dla porównania w naszej dotowanej restauracji zapłaciłem dziś 4,44pln za pyzy z cebulą, słodko-kwaśną zapiekankę ryżową oraz miskę gotowanej brukselki. Pyzy były dla mnie, a ryż dla Ulki - więc obiad dwuosobowy.


Po pracy wybralismy się po prezenty i zimową kurtkę dla Ulki. Nic nie kupiliśmy za to podczas zakupów Warszawa zaskoczyła nas spektakularnym pokazem fajerwerków pod PKiNem.
Niech antywarszawscy malkontenci jojczą ile chcą, ale gdzie indziej w Polsce można byc zaskoczonym w dzień powszedni po południu dwudziestominutową kanonadą sztucznych ogni, od której aż trzęsą się wszystkie kamienice w okolicy?

Poszukiwania prezentu kontynuowaliśmy także po powrocie, przez internet. Wklepałem więc do wyszukiwarki hasło "dla mamy" licząc na jakieś prezentowe pomysły. Wyskoczyły jakieś szkarady dla kobiet w ciąży, co było do przewidzenia. Ulka ze śmiechem zaproponowała, żeby dopisał "piżama dla starej mamy". Nietrudno się domyślić, że jedyne wszystkie propozycje jakie dostałem były poronograficzne.

Genewa przed imprezą.

Lotnisko w Genewie powitało długimi, podziemnymi chodnikami ruchomymi. Żadnych tam rękawów czy autobusów. Machnąłem szwajcarskiemu celnikowi paszportem, a on odwdzięczył się polskim ?dzień dobry?. Zresztą nie tylko Polaka we mnie rozpoznano ale i korporanta, bo taksówkarz na dworcu bezbłędnie odgadł, dla jakiego koncernu pracuję. No, ale skoro w samolocie czułem się jak w pracowniczym busiku to zaskoczony być nie powinienem.

Genewa nie zrobiła na mnie tak wielkiego wrażenia jak za pierwszym razem. Schludne wąskie i świetnie oznakowane uliczki, sklep z samochodami Ferrari i siedziba UNHCR to wszystko co odróżnia to miasto od Warszawy ? w każdym razie na pierwszy rzut oka takie odniosłem wrażenie.
Novotel w Genewie ma całkiem niezły standard, a przy tym Sony PlayStation 2 w lobby. Szkoda, że był tam akurat jakiś ultratrudny kotek z czarodziejską różdżką walczący z czołgiem kolorze wesołej żabki.



Same pokoje świetne, miały nawet radio i telefon w wannie, ale telewizor był tak skomplikowanym urządzeniem rozrywkowym, że nie jego włączenie zajęło mi kwadrans. Po prysznicu i natarciu się orzeźwiającym balsamem wyruszyłem na zakupy ? Iwo miał przyjść za jakąś godzinę.

Cóż, sklepów okolicy niewiele, zdołałem kupić Ovomaltine dla siostry i tyle. Spotkałem też mnóstwo Afrykańczyków i Arabów oraz sporo wschodnioeuropejski prostytutek. Świetna okolica jak na hotel business class za ponad 200 SFr.

Kuzyn zabrał mnie do knajpy z podpitymi szwajcarskimi żulikami i znakomitym fondue i buendnerfleischem. Pycha, zwłaszcza karmelizowany ser na dnie, który specjalnie dla nas pieczołowicie wyskrobał właściciel. Diwo podejrzewał, że gospodarz założył, ze nie wiem co w fondue najlepsze. Nie mylił się.

Po zawaleniu żołądków najciężejstrawna potrawą w europie ruszyliśmy eksplorować genewski underground. Zaczęło się od niewielkiego pubu za dworcem kolejowym. Klientela przypominała tę z Jadłodajni Filozoficznej. Co zaskakujące ceny alkoholu również. Piwo za 2 SFr i wino za 3 SFr to w Szwajcarii interesująca okazja.

Stamtąd przeszliśmy dwie przecznice obok do celu naszego wieczoru. Po drodze zobaczyłem ciekawostkę. Smarty z wielkimi znakami ograniczenia prędkości do 45 km/h. Podobno jeżdżą nimi kierowcy, którym zatrzymano prawo jazdy ? można toto prowadzić podobnie jak u nas skutery.